Menitha's dagboek A-nest | Menitha's dairy A-Litter

Zwangerschap | Pregnancy
Bevallingsverslag | Delivery
De gewichten | The weights
Bij nieuwe eigenaar | At new owner

Week 1

11 september 2004 / 1 dag

Geboorte gewicht/birth weight en daarna het gewicht van half twaalf uur s'avonds/and weight at half past eleven in the evening
eerste/first kitten 7.43 uur/hour kater/male 100 gram 106 gram
tweede/second kitten 8.27 uur/hour kater/male 90 gram 106 gram
derde/third kitten 8.48 uur/hour kater/male 104 gram 110 gram
vierde/fourth kitten 9.12 uur/hour poes/female 92 gram 94 gram
vijfde/fifth kitten 9.42 uur/hour poes/female 78 gram 86 gram
zesde/sixth kitten 10.01 uur/hour kater/male 88 gram 94 gram

12 september 2004 / 2 dagen

Na een redelijk goede nacht (drie keer eruit geweest om ons nieuwe gezinnetje te controleren) ga ik naar beneden. Menitha komt me tegemoet, maar als ik naar haar kittens ga, komt ze me meteen achterna. Het ziet er allemaal goed en gezond uit. Ze slapen. Gisteren en volgens mij vanmorgen ook nog wel, heeft ze wat moeite met het geschreeuw van Aiyana. Ze wordt er erg onrustig van en komt dan uit de werpkist. Haar kittens laat ze netjes liggen. Vanwege die onrust besluit ik gisterenavond toch maar om het warmtematje eronder te leggen. De kist is groot genoeg zodat ze erop of juist eraf kunnen gaan liggen. Maar als Menitha steeds gaat lopen worden ze misschien te koud. Ze zijn stuk voor stuk allemaal weer aangekomen, de een wat meer dan de ander, maar het ziet er allemaal goed uit. Menitha is erg zorgzaam en ook vannacht lag ze gezellig bij haar kindjes. Soms komt ze mij halen, dan moet ik erbij komen zitten. Dan is het weer goed, ik vertel haar dat ik haar kindjes erg mooi vind en dat ze een heel goede mama is. Ze ligt dan te glunderen van trots en keert haar buik nog verder omhoog om de kleintjes erbij te laten. Vandaag wil ik proberen al weer foto's te maken, dan kunnen we later weer goed zien hoe snel ze zich ontwikkelen. Menitha zal dat wel niet zo leuk vinden, of het moet zijn dat ze stil blijven, dan vindt ze het niet zo erg. De anderen katten hier zijn ondertussen ook behoorlijk van slag. Shivaya zit weer in haar grombui. En ik dacht en hoopte dat Aiyana dat niet had, maar zij begint ook. Ze komen dus niet in de buurt van de werpkist. Wel zijn ze tijdens de geboorte komen kijken, maar nu is het helemaal foute boel volgens hen. Jamila heeft heel even wat mee gepoetst met Menitha, maar had het daarna al weer snel genoeg gezien. Geen hulp voor Menitha dus, of het moet zijn dat ze zich nog bekeren. Och, alleen moet ze het ook afkunnen, maar ik zie dat ze het vaak zo gezellig vinden als de anderen er ook bij komen liggen.

After a good night (I went out three times to check on our new family) I go downstairs. Menitha is waiting for me on the stairs, but when I go to her kittens she follows me immediately. They all look fine and healthy. They are sleeping. Yesterday and I think today also, Menitha is having some difficulty with the yelling of Aiyana. She gets nervous of it and leaves her whelping box . She leaves her kittens inside. Because of that behaviour I decide to place the heat pillow underneath the blankets. The box is big enough, so they can choose to lay on it or not. But when Menitha is leaving them they can get too cold. All of them gained weight, some more then the other, but all look well. Menitha is very carrying and also this night she was sleeping with her babies. Sometimes she comes looking for me, and then she wants me to sit near to her. Then she is alright again, and I tell her that she has beautiful babies and that I think she is a very good mama. She glows with pride and turns up her tummy to make more space for the little ones. I want to try to make some pictures today, so we can see the changes. Maybe Menitha isnít going to like it, but maybe the kittens keep quiet, then she wonít mind. Our other cats are also out of routine. Shivaya is grumpy again, and I hoped that Aiyana wouldnít have this behaviour, but she is starting also. They wonít come near the whelping box now. They came looking during the birth though, but now itís not ok in their eyes. Jamila did give a hand during the delivery, but soon she was having enough of it. So there is no help for Menitha, or it must be that they change their minds. Well, she should be able to do it herself, but I noticed that they like to have some company.

En dan hier de eerste close-ups en de namen:
Eerste kitten: Achak - dit betekent "Geest", in de taal van de Algonquin Indianen. Kater zonder bandje
Tweede kitten: Aranck - dit betekent "Sterren", in de taal van de Algonquin Indianen. Kater blauw bandje
Derde kitten: Awan - dit betekent "Iemand", in de taal van de Cherokee Indianen. Kater bruin bandje
Vierde kitten: Awenita - dit betekent "Jong hert", in de taal van de Cherokee Indianen. Poes groen bandje
Vijfde kitten: Alíila - dit betekent "Lief", in de taal van de Alabama Indianen. Poes rood bandje
Zesde kitten: Ayokpa - dit betekent "Aangenaam verrast", in de taal van de Alabama Indianen. Kater rose bandje

Ook hier weer namen met een A, ons eerste Thai nestje. Al een hele tijd geleden ben ik op zoek gegaan naar geschikte namen. Ik wil graag Indianen namen, die ook nog eens een betekenis hebben, maar ook leuk klinken. Vaak vindt je ze alleen met een Engelse betekenis en die klinkt vaak ook leuker dan in het Nederlands. Bijvoorbeeld Spirit in plaats van Geest, en Somebodyin plaats van Iemand. Ook komt het voor dat een woord/naam meerdere betekenissen heeft zoals Awenita: Fawn: Jong Hert, Geelbruin, jongen werpen (hert), kwispelstaarten (hond) en vleien. Ik vermoed echter dat de indianen een jong hert bedoelden met dat woord. Net als bij Alíila: to be kind/nice/good, dus aardig/lief/goed zijn. En op die manier probeer ik met zorg een leuke, betekenisvolle naam te zoeken voor onze kleine "van Vyomeshjes".

And here are the first close-ups and the names:
First kitten: Achak - this means "Spirit", in the language of the Algonquin Indians. Male without collar
Second kitten: Aranck - this means "Stars", in the language of the Algonquin Indians. Male blue collar
Third kitten: Awan - this means "Somebody", in the language of the Cherokee Indians. Male brown collar
Fourth kitten: Awenita - this means "Fawn", in the language of the Cherokee Indians. Female green collar
Fifth kitten: Alíila - this means "Kind", in the language of the Alabama Indians. Female red collar
Sixth kitten: Ayokpa - this means "pleasantly surpised", in the language of the Alabama Indians. Male pink collar

And again names starting with an A, our first Thai litter. A while ago I started searching for fitting names. I like to give them Indian names, which have some kind of meaning, but also sound nice. And like this I pick a nice, meaningfull name for our little "van Vyomesh" kittens.


Achak 12-9-04

Arank 12-9-04

Awan 12-9-04

Awenita 12-9-04

Alílla 12-9-04

Ayokpa 12-9-04

15 september 2004 / 5 dagen

Het gaat erg goed met de zesling. Wat is Menitha een goede moeder. Ze ligt de hele dag bij haar kindjes, gaat niet met ze slepen en laat ze drinken zoveel als ze willen. Ze is ook erg rustig. Genieten dus. De kleintjes komen goed aan, de eerste daagjes was het niet helemaal naar mijn zin, maar gisteren waren de gewichten goed omhoog gegaan. En nu maar hopen dat het zo door blijft gaan. Achak, de eerstgeborene verloor op 13 september zijn navelstreng, gevolgd door Awenita en Ayokpa op 14 september. Achak is ook de beer van het stel. Hij was bij de geboorte niet helemaal de zwaarste, maar loopt nu wel voorop. De kittens kruipen op hun buikje zo'n beetje door de werpkist. Maar meestal liggen ze lekker bij mama te drinken of slapen wat op het warmtematje. Ook hun oortjes beginnen al te verkleuren, wat een erg leuk gezicht is. Net of iemand met een potloodje lijntjes getrokken heeft op het buitenste oorrandje.

The kittens are doing very well. Menitha is a very good mom. She spends all day with her babies, isnít moving them around and takes the time to nurse them. She is also very easy. We are enjoying. The kittens gain good now, the first days it was not totally what I like to see, but yesterday they gained very good. And now we have to hope this will keep op like this. Achak, the firstborn, lost his umbical cord on 13 September, followed by Awenita and Ayokpa on 14 September. Achak is also the big bear of the six. He was not the heaviest with his birth, but is on top now. The kittens crawl on their tummy true the whelping box. But most of the time they are drinking with mama or sleeping on the heath pillow. The little ears are getting their colors, what looks rather nice. Just like someone used a pencil to color the outer line of the ears.


Achak 18-9-04

Aranck 18-9-04

Awan 18-9-04

Awenita 18-9-04

Alíila 18-9-04

Ayokpa 18-9-04

Achak 18-9-04

Aranck 18-9-04

Awan 18-9-04

Awenita 18-9-04

Alíila 18-9-04

Ayokpa 18-9-04

Week 2

19 september 2004 / 9 dagen

De kittens zijn nu een weekje oud, of moet ik zeggen jong? En ze doen het erg goed. De gewichten gaan netjes richting de twee ons. Ze zien er netjes en verzorgd uit. Allereerst moet ik even iets rechtzetten: het zijn 4 katers en 2 poezen. Het is erg moeilijk te zien, maar na verschillende malen het laatst geboren kitten onderzocht te hebben moet ik toch vaststellen dat het hier om een katertje gaat. Zijn geslachtsdelen zijn niet zo groot als bij de andere drie katertjes, maar er zit daadwerkelijk wel wat. Ook is het plasgaatje verder verwijderd dan bij een poesje. Dit heeft als gevolg voor mijn dagboek dat ik wat aanpassingen moet doen. Alíila vind ik een erg mooie naam en zo zal dus het tweede poesje gaan heten. Voor het katertje heb ik een andere mooie naam gevonden: Ayokpa: gelukkig en aangenaam verrast. Dat vond ik wel van toepassing. Aranck heeft vrijdag zijn navelstreng verloren, en op zaterdag verloor Awan zijn navelstreng. Nu moet deze alleen nog bij Alíila afvallen. De oogjes beginnen ook langzaamaan open te gaan, Awenita en Ayokpa zijn hier het eerste mee. Wederom gevolgd op zaterdag door Achak en Awan. Mama Menitha ziet er goed uit, een beetje mager, ingevallen bij haar buik. Toch eet ze erg goed, naast de gebruikelijke droge brokjes die er de hele dag staan, eet ze drie maal per dag zo'n schaaltje natvoer leeg. We hebben op zaterdag weer geprobeerd nieuwe foto's te maken, en dat valt niet mee met die bewegelijke kittens. Maar toch: hieronder de kittens op leeftijd van één week.

The kittens are one week old now, or should I say young? They are doing very fine. The weights are going in the direction of 200 gram. They look healthy and clean. At first I have to straighten something up: there are 4 male and 2 female kittens. It is very difficult to see, but after checking the last born kitten over and over again, I have to conclude that this one is a tomcat also. His genitals arenít as big as with the other male kittens, but there is definitive something there. With the consequence that I have to update my diary. I very much like the name Alíila, so the second female will get that name. For the tomcat I found another fitting name: Ayokpa: to be happy, glad, pleasantly surprised. I think that is very fitting. Aranck lost his umbical cord last Friday, and on Saturday Awan lost his. Only Alíila has to lose one now. They are also opening their eyes, Awenita and Ayokpa are the first to open them. Followed on Saturday by Achak and Awan. Mama Menitha is looking good, a bit thin, very small tummy. But still she eats a lot, there is dry food around her all day, and she eats three small can foods during the day. We tried to make some new pictures Saturday, and that isnít easy with those moveable kittens. But still: here are the kittens on an age of one week.


Achak 25-9-04

Aranck 25-9-04

Awan 25-9-04

Awenita 25-9-04

Alíila 25-9-04

Ayokpa 25-9-04

Week 3

25 september 2004 / 15 dagen

Zoals weer in de gewichtentabel te zien is, zijn ze weer keurig aangekomen. Alleen Awenita blijft een klein beetje achter. Donderdag en vrijdag avond lag ze de hele tent bij elkaar te gillen. Niets apart aan haar te zien, maar ik weet dat ze niet zo veel aan is gekomen de laatste dagen. Misschien wordt ze door de grotere wel vaker opzij geduwd en krijgt ze niet helemaal de kans om haar buikje vol te eten. Om haar wat op te peppen, en om Mama Menitha wat rustig te krijgen ( ze wordt een beetje zenuwachtig als ze allemaal zo ongedurig worden), heb ik haar nu twee dagen s'avonds een flesje gegeven. Donderdag ging dat niet meteen zo goed, maar vrijdag had ze de smaak te pakken. En omdat ik toch nog wat over had heb ik meteen ook maar Aranck zijn buik vol laten eten, en hij snapte het meteen. Menitha mag nadien de restjes van een schaaltje oplikken, wat ze dankbaar doet. Dat de kittens onrustig worden heeft er volgens mij al mee te maken dat ze best al wel eens wat verder dan de werpkist willen rondkijken. Ze klimmen namelijk al tegen de rand omhoog. Sommige vinden het al heerlijk om even vastgepakt te worden, en dan zachtjes kroelen en praten dan zitten ze helemaal stil te luisteren en genieten. Het zijn al kleine knuffelkontjes aan het worden. Ondertussen hebben we vorige week zondag al een aanpassing moeten doen. Aiyana vond het nodig om met Aranck op sleep te gaan. Eerst kwam ze na een hele week schuw om de werpkist heen gelopen te hebben, toch eens kijken wat daar allemaal gebeurde. Toen ging ze heel lief bij Menitha in de werpkist liggen en begon de kittens schoon te poetsen. Ik dacht nog wat leuk voor Menitha, heeft ze toch een maatje en hulp. Toen zie ik ineens Aiyana de trap oplopen met Menitha er zenuwachtig achter aan. Had Aiyana dus Aranck gekitnapt. De reden weten we nu nog niet, maar in ieder geval hielp het niet om haar in de gaten te houden, ze zat in een roef en zucht weer bij de kist. Dus hebben we de bench naar beneden gehaald, deze voorzichtig opgezet. Het ijzeren ding maakt nogal een lawaai met opzetten op onze stenen vloer. Daarna hebben we werpkist in zijn geheel weer in de bench gezet. Nu konden we de kittens en mama opsluiten zonder Aiyana en misschien konden we haar nieuwe patroon doorbreken. En dat is gelukt, ze heeft nog een ruime dag geprobeerd om bij de kittens te komen, maar nadien laat ze ze met rust. Ook Menitha lijkt meer op haar hoede als Aiyana erbij komt, ze tikt haar zachtjes met haar poten, of probeert haar te bijten. Gelukkig geen ernstige ruzies. En heb ik deze week al de eerste contacten gehad met het nieuwe personeel: Juliette Hensen voor een katertje, Aukje Vegting voor een poesje en Rosan Oostendorp voor een katertje. Rosan gaf meteen aan dat ze Ayokpa wel zag zitten, en tja Aukje zal moeten wachten tot wij weten welke poes van de twee wij willen houden. Ik hoop en verwacht dat dit bij een week of zes/zeven wel duidelijk zal zijn. Het is altijd leuk om te weten welk kitten voor jou gereserveerd is. Ze moeten nog twee weekjes wachten voordat ze naar de kittens mogen komen kijken, maar de voorpret voor hen is er al. Later vandaag volgen de foto's weer.

Like you can see on the table with the weights, the kittens gained nicely. Just Awenita stays a bit behind. Thursday and Friday she yelled the whole place together. Nothing to see, but I know she didnít gain that much the last couple of days. Maybe the bigger ones donít let her drink enough, so she isnít having a full tummy. I started with bottle feeding her, Thursday and Friday evening, so she wont get that far behind. At first it didnít go that good, but Friday she already understand how it was working. Ana because there was having something left in the bottle, I let Aranck eat something too. Menitha may clean the leftovers, what she really enjoys. The kittens are getting a bit restless at times, Menitha doesnít like that and starts to get nervous. I think they get a bit restless because they want to see more about the world, then only the whelping box. They crawl against the box wall. Some like to be petted already, gently cuddling and talking to them, they sit still and listen and enjoy. In the mean while we had to change something in the house last Sunday. Aiyana thought it was necessary to take Aranck and take him with her. At first she walked for a whole week very shy around the whelping box and kittens, but then she got interested and wanted to know what was happening there. She went inside and nursed with Menitha the kittens, she cleaned the little ones. At first I thought how nice this was for Menitha, a mate and a helping hand. Then I see Aiyana heading towards the stairs and Menitha was following her. Was Aiyana carrying Aranck. I donít know the reason, but it didnít work out to keep an eye on her, in no time she was back with the kittens to take the little one again. So we took de bench downstairs and putted it up gently. The iron thing is making a lot of noise on our stone floor. After that we putted the whelping box entirely into the bench. So now we could fence in the kittens and mama without Aiyana. And maybe we could break down her newly patron. And it worked, she tried for one day to get close to the kittens but after that she leaves them alone. Also Menitha seems more carefully with Aiyana close to her. She touches her with her paw or tries to bite her. But no angry fights though. And we had our first contacts already this week for the new personnel: Juliette Hensen for a tomcat, Aukje Vegting for a female kitten and Rosan Oostendorp for another tomcat. Rosan immediately told she fall for Ayokpa, and Aukje will have to wait until we made our decision witch of the two female cats we like to keep. I hope and expect we know that when they are about six/seven weeks old. It is always nice to know witch kitten is going to be yours. Another two weeks waiting before they can visit the kittens for the first time, but they can already look forward for it. Later on today I will have some new pictures ready.

Dagdromen? -->
Nee, ik wil niet op de foto!/No, I don't want you to take my picture! -->

Ayokpa
<-- Je zult het moeten doen met m'n bandje, en o.k. m'n oor./Your not getting more then this.
Mag ik er weer bij? Echt, ik beloof het, met m'n poot op m'n hart. Ik zal Aranck niet meer naar boven slepen. /Can I join again? I promise, cross my heart and hope to die, I wont take Aranck with me upstairs. -->

Aiyana 19-09-04

29 september 2004 / 19 dagen

De kittens groeien erg goed en beginnen aan hun eerste ontdekkingen: pootjes die in het bekje gestopt worden, maar ook waar men een ander kitten of mama mee probeert aan te tikken, of ze liggen heel grappig om zich heen te maaien wat al erg op spelen lijkt. Verder beginnen ze zichzelf en anderen te likken. Ook krijgen ze steeds meer interesse in de buitenwereld. Aranck, Awan en Ayokpa vinden het toch wel interessant wat er buiten de werpkist gebeurd, deze hangen dan ook regelmatig aan rand van de kist om rond te kijken wat daar nog verder aan de hand is. Het wordt dus bijna tijd om de werpkist te vervangen door een zacht, veiliger mandje, waar ze in en uit kunnen. Knuffelen in je arm of op schoot laten ze al goed toe, de een is wat stiller dan een ander, maar echt moord en brand wordt er niet geschreeuwd. Ze spinnen alleen nog niet, tenminste niet als wij ze knuffelen, wel bij mama, als ze aan het drinken zijn. Ze geven dan een mooi concertje weg. De eerste afspraken met Juliette en Rosan voor een kittenbezoek voor twee katertjes zijn al gemaakt, voor het poesje kregen we een afzegging, maar er zijn nog een aantal wachtenden binnen de werkgroep dus dat kleintje staat ook nog gereserveerd. Maar verder zijn er dus twee kleine sealpoint katertjes beschikbaar en op zoek naar een leuk en aardig huisje.

The kittens grow very good and are starting with their first discoveries: putting their paws in their mouths, and also touching another kitten or mama, or they are laying and moving with their paws in the air, what looks very similar to playing. Furthermore they start to lick themselves or another kitten. And they are getting an interest in the outside world. Aranck, Awan and Ayokpa think it looks very interesting on the other side of the whelping box, and they hang on de edges of the box to look around. It is almost getting time to change the whelping box for the soft safe basket, so they can crawl in and out. They donít mind to get cuddled on your arm or lap, although one is more quiet then the other. But they donít yell like they get murdered. They arenít purring yet, not when we are cuddling them, but they purr when they are drinking with mama. The first kitten dates are arranged with Juliette and Rosan for two tomcats, the appointment for the female kitten got canceled. But there are still some more people waiting at the kitten mediation of the Thai Work Group for a female kitten, so that is still under reservation. But the two male seal point kittens are available and looking for a nice and cozy home.

Week 4

2 oktober 2004 / 22 dagen

Vandaag zijn onze kleintjes 3 weekjes oud. Wat gaat dat toch snel. Woensdagavond hebben we de werpkist uit de bench gehaald en ervoor in de plaats zo'n teddy mandje gezet. Menitha vind het allemaal wel goed en blijft weer netjes liggen waar wij haar en haar kittens neerleggen. Echt een heel lieve mama. Ze blijft nog steeds erg veel bij haar kittens, als ze slapen wil ze soms nog wel eens op een dekentje of op de bank buiten de bench gaan zitten of liggen. Maar het overgrote deel ligt ze bij haar kittens. Ook ons komt ze s'nachts niet opzoeken, terwijl ze toch zo naar boven zou kunnen. De kittens zelf spelen al wel onderling in de mand, maar ze komen er nog niet uit. Wel zitten ze meteen voor de rand als ze iemand horen. Awan en Awenitha zijn er nu al heel erg dol op om eruit gepakt te worden. Awan vindt het heerlijk om in je nek te snuffelen en likken, en die haren vindt hij ook heel leuk. Daarna valt hij gewoon uitgeput in je handen in slaap. Vandaag heb ik ze allemaal een nieuw bandje gegeven, het andere werd een beetje te klein, dus zekerheidshalve heb ik die vervangen.

Today our little ones are 3 weeks old. How fast that goes. Wednesday evening we took the whelping box out of the bench, and put a furry basket in its place. Menitha is alright with it and stays again with her kittens. A real nice mama. She still spends a lot of time with her kittens. Sometimes she lies on a blanket or outside the bench when her kittens are sleeping. And during the night she stays with them, although she could come upstairs and sleep in our bed. The kittens in the meanwhile are playing in the basket, with each other, but they donít leave the basket. They look over the edge when they hear something. Awan and Awenitha like to get petted a lot already. Awan likes it to sniff in your neck and lick your face, and he also likes our hair. After the petting he falls exhausted asleep. Today I gave them a new collar, the other one became to small.


Achak 3-10-04

Aranck 3-10-04

Awan 3-10-04

Awenita 3-10-04

Alíila 3-10-04

Ayokpa 3-10-04

8 oktober 2004 / 28 dagen

Afgelopen maandag ben ik begonnen met bijvoeren van de kittens. Mama Menitha had het erg zwaar te verduren en de gewichten gingen niet zo hard meer als in het begin. Ik ben echter niet met een flesje begonnen, maar met blikvoer van de dierenarts. AD van Hills. Zo snel als ik dit nestje nu aan het eten heb gekregen is me de vorige beide keren niet gelukt. De eerste keren deed ik eerst wat voer in een spuitje en spoot het op die manier in het bekje van het kitten. Die na de goedkeuring van dit andere voer wel meer wilden, met gebruik van een lepeltje probeerde ik de kittens op die manier er toe te verleiden dat ze van een bordje moeten eten. Dit ging vrijwel meteen goed. Ze hebben het dan echter nog niet helemaal zelf door, en ik moest een paar dagen achter elkaar ze er op attenderen dat er voer staat, dit weer met gebruik van het spuitje. Na woensdag is het voldoende om ze wat voer voor te houden of nog aan hun bekje te smeren, daarna vallen ze hongerig aan. Donderdagavond had ik kip gekookt voor de katten, en ik dacht laat ik dat ook vast proberen bij onze zesling. Nou, ik hoefde er weinig voor te doen om ze aan het eten te krijgen, ze vielen nog net niet elkaar aan. Maar de eerste grompartijen, en beschermbewegingen met hun pootjes zag ik ze toch al wel maken. De gewichten zijn met een spurt omhoog gegaan, en Menitha is op deze manier wat ontlast. Haar vacht ziet er superzacht en glanzend uit, maar ze is nog wel veel te mager. Arme mama. Toch is ze goed actief, niet ziek, en ze eet geweldig. Ze moet gewoon een beetje aankomen, nog even en dan eten de kleintjes alleen nog vast voer en gaat het vast de goede kant op met haar. Uit een onverwachte hoek kwam deze week hulp. Onze Aiyana, die al niet zo klein meer is maar eigenlijk nog niet echt "volwassen", vond dat zij wel mee kon helpen met oppassen, wassen, warmhouden en spelen met de kittens. Heel leuk en lief allemaal, maar ze was heel erg overbezorgd voor die kleintjes en ging bij ieder piepje achter het kitten aan, beet het in de nek om dan ergens naar toe te willen slepen, wat niet volgens onze plannen is. De eerste paar dagen hebben we haar dan ook s'nachts en overdag boven opgesloten met een van de andere katten omdat we dit niet zo'n goed plan vonden. Nadat we haar wat aan hadden laten moederen in de avonden en middagen als er wel iemand thuis was, is ze rustiger geworden en laat de kittens netjes in de ren of bench bij hun mama. Vanaf dat moment gaat het heel goed met Aiyana en de kittens, ze wast ze, let op of ze in de buurt blijven, roept ze terug als ze in de ren lopen te piepen, begint wat met ze te spelen wat soms te hard gaat, maar ze raakt niet meer zo in paniek zoals in het begin van de week. Het is in ieder geval al een goede leerschool voor haar, voor als ze zelf moeder mag worden volgend jaar.

Last Monday I started with feeding the kittens. Mama Menitha is having a hard time and the weights werenít going as fast as in the beginning. I didnít start with bottle feeding though, but with can food from the vet. AD from Hills. The past two litters werenít eating that fast from the can food as these kittens. The first couple of times I used an injection to put some food in their mouths. And after they had tasted it I tried to get them eating from the plate. This was working very well. A couple of days I had to point out to the food, using the injection again. After Wednesday it was already enough to show them the food or smear some on the mouths, after that they attack the food. Thursday night I cooked some chicken for the cats, and gave the kittens also some. Well, it was not a big problem to get them started. They werenít attacking each other, but were growling and protecting the food. The weights went up, and Menitha is getting some rest. Her fur is very soft and shining, but she is a bit to skinny. Poor mama. Still she is very active, not sick and eats like a horse. She just needs to get on some weight. Just a little while and the kittens will eat almost only cat food and then Menitha will gain some more weight too. From an unexpected side there was help this week. Aiyana, not that little anymore, but also not really an ďadultĒ cat did think she could help with taking care of the kittens, cleaning them and keeping them warm. Very sweet of her, but she was overprotective and went looking for them with every squeak they were making. Did bite them in the neck to drag them to another place, what wasnít approved by us. The first couple of days we kept her apart during the night and days when we werenít around to check her. And after a couple of nights and afternoons when we were home, she was allowed to play mother and became calm. She left the kittens in the bench with their mama. From that moment all went well with Aiyana and the kittens, she cleans them, watches over them, calls them back when she hears them, starts gently playing with them, and isnít panicking anymore. Itís a good lesson for her, because we hope she is going to be a mother herself next year.


Achak 9-10-04

Aranck 9-10-04

Awan 9-10-04

Awenita 9-10-04

Alíila 9-10-04

Ayokpa 9-10-04

Week 5

12 oktober 2004 / 32 dagen

Ook Jamila vond het tijd worden om mee te gaan helpen, vanaf afgelopen zondag ligt zij zowat de gehele dag bij de kittens van Menitha. Ze kan niet voeden, maar wel poetsen als de beste. Grappig om te zien hoe die moedergevoelens zo overheersen. Gelukkig zijn ze er allemaal toch wel voorzichtig mee, en laten ze de kittens wel bij Menitha in de buurt. Zondagmiddag kreeg Awan bezoek van Juliette en David. Nou is Awan het snelste van het stel, dus hij kwam meteen voor het gaas kijken wie er nu weer was en liet zich de liefkozingen van Juliette welgevallen. Heel lief bleef hij op schoot liggen bij Juliette en liet zich van zijn beste kant zien. Juliette heeft nu zeker voor Awan gekozen, en hij gaat straks mee naar Wormerveer als hij op eigen benen mag staan. Nu mogen wij nog ongeveer 9 weekjes van hem genieten.

Also Jamila thought it was time to get involved, last Sunday she spent almost all day with the kittens. She canít feed them, but she can surely clean them. Very funny to see how those mother feelings rule over. Lucky they are all careful with the kittens, and leave them with Menitha so she can feed them. Sunday afternoon Awan did get some visitors: Juliette and David. Awan is the fastest kitten and came directly to the fence to look who was visiting now. He enjoyed the cuddling from Juliette and stayed like a sweet boy on her lap, he did show the best of him. So Juliette chose Awan, and when he is big enough he will join them in Wormerveer. Still about 9 weeks for us to cuddle with him.


9-10-04

9-10-04

9-10-04

13 oktober 2004 / 33 dagen

Gisterenavond kreeg ik een telefoontje van familie W. Zij hadden interesse in een katertje. Vanmiddag waren ze al op bezoek met hun drie kinderen. Moeilijk is het dan om te kiezen, want de kittens zien er allemaal erg leuk uit. De keuze was nog beperkt tussen Achak en Aranck, de katertjes, of een van de poesjes Awenita of Alíila, al naar gelang welke van de twee we willen houden. Al deze boefjes lijken erg op elkaar en zien er erg leuk uit. Tja, na wat dubben was het besluit toch snel gemaakt. Ze nemen er twee. Aranck en een van de poesjes mag gezellig samen blijven en straks huize W onveilig gaan maken in Tiel. Wat een geluksvogels. Alle kittens hebben hierdoor waarschijnlijk allemaal al een plekje gevonden. Zelf hebben we nog geen keuze gemaakt tussen de poesjes, hoewel ik al een lichte voorkeur begin te hebben, maar wie dat vertel ik nog niet. Ik wil nog even wachten om te zien hoe ze zich verder ontwikkelen, de points bijvoorbeeld, en de oogkleur, maar ook heel belangrijk: het karakter. Ondertussen zijn de kittens al voor een eerste keer ontwormd afgelopen maandag, net zoals Menitha. Ik heb gelijk ook Jamila en Aiyana mee ontwormt. Shivaya mag nu niet, maar die mag zodadelijk tegelijk met haar kittens.

Last night I got a phone call from Familie W. They were interested in a tomcat. And this afternoon they already visited us, with their three children. Hard to make a choice then, they all look cute. There was only just the choice between Achak and Aranck, but these little fellows look a lot the same and look very cute. Well, after some hard thinking they had made up their minds. They like to have two. Aranck and one of the girls can stay together and go have a ball in Casa W. in Tiel. What a happy couple. All tomcats have found a nice place to stay. We only have to decide witch of the female cats we would like to keep, I have my thoughts about it, but Iím not going to tell yet. I want to wait and look how the point will be, and the eye color, and what is very important: the character. In the mean while I dewormed the kittens last Monday, and with them Menitha, Jamila and Aiyana. To deworm Shivaya is not allowed, but she will get the deworming at the same time as her kittens.


Achak 17-10-04

Aranck 17-10-04

Awan 17-10-04

Awenita 17-10-04

Alíila 17-10-04

Ayokpa 17-10-04

Week 6

18 oktober 2004 / 38 dagen

Afgelopen zondag heb ik het hekje weggehaald wat bij de bench stond, hierdoor hebben de kittens nu de gehele huiskamer en keuken tot hun beschikking gekregen om te ravotten. Ze hadden ook onderhand wel wat meer ruimte nodig, bovendien klommen ze te hoog tegen het hekje aan. Ook moest ik de werpkist klaar gaan zetten voor Shivaya, dus had ik de ruimte ook nodig. Ze hebben al snel de hele kamer en keuken ontdekt, en rennen achter elkaar aan onder de bank en stoelen. Spelen met de muisjes en balletjes en al wat er ligt. Al vrij snel ontdekken ze de kist onder de krabpaal en maken daar hun slaapplek van. De bench is dus leeg, daar kan ik later de werpkist voor Shivaya in zetten, als ze daarin wil. Ondertussen wogen ze afgelopen vrijdagavond allemaal over de 500 gram. Dus ben ik gestopt met iedere dag wegen. As zaterdag wil ik het gewicht dan weer opnemen van de kittens.

Last Sunday I removed the fence what I had placed by the bench, now the kittens have the whole living room and kitchen to run and play. They needed a bit more space, furthermore they were also climbing against the fence, what was getting a bit dangerous. I also had to place the whelping box for Shivaya, so I needed the space. They were very fast in discovering the living room and kitchen. The run after one and the other, under the couch and chairs. Play with balls and toymouses and all what is lying around. Very fast they discovered the box near the scratching pole, and make that there sleeping place. The bench is empathy, so I can put the whelping box in there some time later, when Shivaya is willing to stay in there. In the meanwhile the weights gained more then 500 gram last Friday evening. So I stopped taking the weights. Coming Saturday I want to take the weights again.


Achak 25-10-04

Aranck 25-10-04

Awan 25-10-04

Awenita 25-10-04

Alíila 25-10-04

Ayokpa 25-10-04

Week 7

24 oktober 2004 / 44 dagen

Gisteren de gewichten weer opgenomen van onze zesling. Ze gaan als een speer en doen het erg goed. Al wat ik klaar zet om op te eten wordt verslonden. Het zijn goede eters. Momenteel lijken het wel een stel hertjes of eekhoorntjes. Ze springen namelijk met van de stijve pootjes in het rond, achter elkaar aan. Klimmen tegen de bank, blok of wat op hun pad komt. Ook lopen ze veel rond met van die plumeaustaartjes, uitdagend tegen elkaar en tegen de volwassen poezen. Erg leuk allemaal. Ook het kattenkwaad begint te komen, gordijnen die niet meer veilig zijn, de vensterbank waar ze op gaan terwijl ze dat niet mogen. Kamerplanten die ontdekt moeten worden, maar wat wij niet zo geweldig vinden. Dus opvoedkundig zijn we ook al weer begonnen, maar dat valt niet mee met zes kleine bandietjes. Als ze je stem horen of je gezicht zien staan ze meteen klaar om geknuffeld te worden, en dat maakt natuurlijk alles goed. Heerlijk om op de grond te zitten en kittens die jou als klimtoestel gebruiken. Ayokpa en Achak kregen afgelopen donderdag bezoek. Voor Ayokpa kwam Rosan kijken, en Ayokpa vond het helemaal geweldig. Een hele tijd heeft hij op schoot liggen stoeien tot hij uitgeput naast haar in slaap viel. Wil kwam voor Achak, maar zij kreeg alle kittens over haar heen. Die hadden net hun dutje gedaan en begonnen heerlijk te ravotten. Beide dames hadden er een goed gevoel bij, en wij ook, dus nu hebben alle kittens hun eigen plekje gevonden. Nog een week of zeven genieten voor ons, en dan mogen ze op reis om hun baasjes blij te gaan maken.

Yesterday I took the weight again. They are doing very well. They are eating everything I put in front of them. I think they look like little dears or squirrels. They ran and jump with stiff paws after each other. Climb on the couch, box or what ever is in there way. They also walk with plumeau tails, so they look like squirrels, and they dare one and the other. Very funny. They are also starting with the bad behaviours, curtains that are not save anymore, the windowsill where they walk on and what is not allowed. Houseplant who need to be discovered, but what we donít like of course. So we started with the upbringing, but that is not easy with six little rascals. They immediately stand in front of you to get cuddled when they hear your voice or see your face. Enjoying sitting on the ground and kittens climbing upon you like your some kind of playground. Ayokpa and Achak had visitors last Thursday. Rosan came visit Ayokpa, and Ayokpa enjoyed it. For a while he was playing on her lap until he finally fell asleep next to her. Wil came to visit Achak, but she got the whole lot of them. They just had their sleep out and started playing. Both had a good feeling with it, and we did also. So all kittens have there own place to go to when theyíre old enough. Still seven weeks enjoying for us, and then they go on their trip to their new homes.


Groepsfoto 31-10-04
Gekke bek
Van links naar rechts
Aranck, Ayokpa, Achak, Alíila, Awenita en Awan
Zingen?

Week 8

31 oktober 2004 / 51 dagen

Eigenlijk geen aparte zaken te vermelden. De gewichten zijn weer opgenomen en ze groeien nog steeds als kool. Geen zieke kittens of spugende kittens. Alles gaat supergoed met dit nestje. Alleen als ze ontwormingspasta hebben gekregen, vindt je soms wat spuug. Maar ja dat is ook wel normaal, zo lekker is dat nu ook weer niet. Mama Menitha is vaak nog zoekende naar haar kinders, en roep ze dan allen bij haar om te drinken. Maar die schavuiten hebben ook al ontdekt dat je bij Mama Shivaya ook goed kan drinken, en Shivaya vindt dat helemaal geen probleem. Wij natuurlijk wel, maar ja, houdt maar eens zes kittens bij een ander nest kittens vandaan. Dat lukt dus niet. Vaal ligt heel het spul gezellig in één werpkist: Shivaya met haar vijf kittens, Jamila die warm houdt en schoonmaakt, zes Thai kittens en dan gaat Menitha er ook nog maar bij liggen. Nou, dan ligt het vol hoor. Ik heb de werpkist iets ruimer gemaakt, anders hadden ze er niet ingepast. Maar doordat ik een voorkantje eruit heb gehaald en een stuk van de bench meegebruik gaat het nu wel. Vanwege het gedrag van Shivaya, de Thai kittens willen verzorgen in plaats van haar eigen kittens, hebben we van de week de kist die onder de krabpaal staat dicht getimmerd. Hier zitten twee gaten in, en die zijn nu tijdelijk dicht tot alles wat groter is. Dit leidde tot grote hilariteit deze week. De kittens waren al zo gewend om in het ene gat te springen, en dan uit het andere. Dat ze dit spelenderwijs weer wilden doen, twee kleintjes renden achter elkaar aan, nummer een springt, en boink met zijn kopje tegen de plaat. Maar nummer twee kwam er ook nog achteraan en die probeerde de hardheid van het materiaal ook nog even. Beduusd zaten ze samen te kijken wat hier nu weer aan de hand was, ook hebben ze nog geprobeerd of ze de gaten weer open konden krijgen. Toen hebben we de kist maar gedraaid, gat tegen de muur, en nu gaat het goed. Ze weten nu dat ze er alleen maar op kunnen klimmen.

Nothing special to tell. I took the weights again, and they are growing very good. No sick kittens. Everything goes very good with this litter. Only when they got some deworming pasta then I find sometimes a bit of spew. That is normal, that nice isnít that anyway. Mama Menitha is looking for her kits a lot of times, and she calls them to come and drink at her. But the rascals did notice that they can drink at Mama Shivaya too, and Shivaya doesnít mind. But we do, but itís not easy to keep six kittens away from another litter. That is not working. Most of the times everyone is lying in one box, cosy all together: Shivaya with her five kittens, Jamila to keep everyone warm and clean, six Thai kittens and then Menitha joins in too. Well, I can tell you, it is full then. I did make the box a little bigger, otherwise they wouldnít have fit in. But because I took the front piece out and use a bit of the bench itís a bit bigger. Because of the behaviour of Shivaya, to want to nurse the Thai kittens instead of her own, we closed the box underneath the scratch pole. There were two holes in there, and we closed them temporarily until the kittens are a bit bigger. This lead to an unhappy surprise for two kittens this week. They all were used to jump in at one hole and jump out at the other side. So they were playing and running one after the other, number one jumps and came with his head against the board. But number two was just behind him and also tested the quality of the board. They were looking very surprised, and even tried to get it open again. Then we turned the box, so the holes are against the wall, and now all goes well. They know they can only climb onto it now.


Achak 8-11-04

Aranck 8-11-04

Awan 8-11-04

Awenita 8-11-04

Alíila 8-11-04

Ayokpa 8-11-04

Week 9

7 november 2004 / 58 dagen

Afgelopen week hebben we de knoop doorgehakt wie van beide dames we zelf wilde houden. En dat is Alíila geworden. Awenita gaat samen met Aranck naar de familie W. Voor de kittens maakt het niet uit, die verdragen elkaar allemaal erg goed. Hun kleine nichtjes en neefje hebben ze ook gewoon als familie geaccepteerd. Daar doen ze niet moeilijk over. Wat echter wel weer voor problemen zorgt, is hun gesnoep bij Shivaya. De melk van Shivaya is te vet voor de maagjes van de oudere kittens. En net zoals vorig jaar zitten er nu ook weer een paar bij die het maar niet laten kunnen, met alle gevolgen van dien. Spugen, niet of niet goed aankomen. Omdat ik dit bij voorbaat al wist, ben ik natuurlijk steeds bezig om de Thai kittens bij Shivaya weg te halen, maar ja, ik kan er niet heel de dag langs gaan zitten. Tenslotte moet ik ook nog werken. Toch zijn de kittens allemaal redelijk goed aangekomen op Awan na. Hij is ook wel aangekomen maar maar erg weinig. Toch zijn ze niet zo ziek als de kittens van Jamila's nestje vorig jaar. Misschien omdat we nu wisten wat er ging komen. Ergens had ik gehoopt dat het wel mee zou vallen en dat het toeval was geweest vorig jaar. Maar nu weet ik dat dat niet zo is. Dit is in ieder geval de tweede reden om de nestjes of dichter of juist veel verder bij/uit elkaar te hebben. Aldoende leert men zal ik maar zeggen. Op woensdag kreeg Awan nogmaals bezoek, Juliette wilde hem graag nog een keertje zien, en dat kan natuurlijk. Ayokpa vond dat hij alle aandacht nodig had, en drong zich behoorlijk op, precies zoals hij is. Maar Awan liet zich de knuffels ook welgevallen en genoot van alle aandacht. Precies zoals een Thai zich hoort te gedragen, toch? De bandjes om hun nekjes heb ik deze week allemaal groter moeten maken, dus zoveel waren ze toch wel aangekomen. Verder heeft Aranck al twee dagen een vies oogje, ik maak het natuurlijk regelmatig zuiver met gekookt water. Ik vermoed dat hij een pootje van een van de andere kittens in dat oogje heeft gehad, want verder is hij niet ziek en super actief. Geen van de kittens heeft tot op heden enig teken van ziekte gehad. Gelukkig maar, en ik vermoed dat het de vorige keer toch wel eens door onze bezoekjes aan de show kan zijn geweest. Ook al namen we geen kittens mee, je kunt zelf en de poezen die wel mee gingen toch weer ziektekiemen meebrengen. Daarom zijn we ook nog niet naar een show geweest, terwijl ik erg graag met Aiyana en Jamila naar de show zou willen. Nog even geduld daarmee. Ook mogen de kittens vanaf midden afgelopen week de trap op, dit is altijd meteen een succes want dat vinden ze geweldig om naar boven en beneden te kunnen rennen over die treden. s'Avonds houden we ze dan alsnog beneden, maar overdag mogen ze wat ons betreft op de trappen ravotten.

Last week we made the decision about who we wanted to keep. And our choice is Alíila. Awenita will go with Aranck to family W. For the kittens there is no difference, they all bear one and each other. They also accepted their little nieces and nephew like they are family. They donít have to think about that. What is getting a little problem though, is the drinking of the Thai kittens with Shivaya. The milk of Shivaya is too fat for the older kittens. And there are some like last year who canít stop doing that. With the consequence that the throw up, and donít gain that good. Because I knew this all along, I was taking the kittens away from day one. But I canít sit with them all day, I need to go to work also. Anyway, they all gained more or less weight. Beside Awan. He also gained, but very less. They arenít that sick like the kittens of Jamila last year. Maybe because we knew what was coming. I had hoped that it all would not be that bed, and that is was a confidence with that litter of Jamila. But now I know that that isnít so. It is also the second reason to have a litter more closely or more apart. Practise makes perfect I believe they say. Last Wednesday Awan got again some company. Juliette loved to see him again, and that is no problem of course. Ayokpa loved to get some attention too, and he forced himself onto the visitors, just the way he is. And Awan enjoyed all this attention also of course. Just like a Thai should behave, isnít it? The little leashes around their necks had become a bit too small, so I widened them this week also, I can see that they gained when I have to do that. Further more is Aranck having a dirty eye, witch I clean with boiled water. I suspect he fight to hard with one of his brothers or sisters last week, and got a paw in his eye. He isnít feeling sick, and very active. No one of the kittens is having something that looked like being ill. Thankfully, I suspect that with our first litters it was the visiting of some shows what did it. Although we didnít take any kitten, we can bring germs back with us. That is why we havenít visited any show yet, although I would love to go with Jamila and Aiyana. A little patience with that. The kittens got some more space last week, because they may climb the stairs. They always love that from the very first time, to run upstairs and downstairs. During the night we keep them downstairs in the living room, but during the day they may practise on the stairs.


Achak 15-11-04

Aranck 15-11-04

Awan 15-11-04

Awenita 15-11-04

Alíila 15-11-04

Ayokpa 15-11-04

Week 10

17 november 2004 / 68 dagen

Vandaag zijn de kittens mee geweest voor hun eerste prikje. Aranck was al eerste aan de beurt en gilde de hele boel bij elkaar, hij vond het niet leuk. De andere lieten alles gelaten over zich heen komen. Wij deden dat de volgende dag. De kattenbakken zaten vol, en de kittens waren toch wel redelijk aan de diaree. De dag daarna was alles weer in orde. Nu hebben ze een eigen paspoort, de wormenkuur zit er al weer op en de stambomen zijn aangevraagd. Ook hebben we al de eerste daadwerkelijke afspraken gemaakt om de kittens weg te brengen. Het afscheid komt dichterbij, maar dat schuiven we nog snel uit onze gedachten. Nu eerst nog genieten van deze bandieten.

Today the kittens got their first shot. Aranck was the first and screamed like he got murdered. The other were very quit. They had a surprise for us the next day, the litter boxes were full, they were having diarrhoea. The day after all was well again. Now they have their own passport, had their pasta against the worms, and we arranged the pedigrees. We also made the first real dates to bring away our kittens. The farewell is getting very close, but we're moving it out of our minds. We only want to enjoy these little bandits for now.


Ons nichtje Bianca met een aantal Thai kittens 21-11-04

Week 11

22 november 2004 / 73 dagen

Awan had een waterig oog toen we naar de dierenarts gingen. Ik dacht dat het waarschijnlijk van het spelen was. Echter nu hebben alle kittens last van vieze oogjes, een of soms twee. Dus heb ik een oogzalf gehaald om de kittens te behandelen. Verder zijn er geen aparte dingen gebeurd. Ze groeien, stoeien, rennen en slapen. Niets bijzonders dus.

Awan was having a bad eye when we visited the vet. I thought it came of some rough playing. But now all kittens are having a bad eye, or even two. So I got them some eye cream at the vetís. No other strange things to tell. They grow, play, run and sleep. Nothing special.

Week 12

28 november 2004 / 79 dagen

Erg laat met de updates, maar geen zorgen er is niets aparts aan de hand. Wel kreeg ik twee weken terug een mail bericht van Jutta, de fokster van Menitha. Ze heeft een brand gehad, en alle katten zijn kunnen ontkomen naar buiten. Nu zijn echter alle katten terug, behalve Bailey, de moeder van Menitha. Zeker weten doet ze het niet, maar ze hoorde dat er in de buurt een "Siamees" doodgereden was. Waarschijnlijk is dus de moeder van Menitha, de oma van deze kittens dus overleden. Natuurlijk heb ik haar een hart onder de riem gestoken, maar het is erg verdrietig als je op zo'n manier van een toch nog jonge poes afscheid moet nemen. Maar het leven gaat door, je moet wel....
Vandaag de kittens weer allemaal gewogen. Ze gaan erg goed. Allemaal over een kilo. Achak spant de kroon met bijna anderhalve kilo. De oogjes: bij sommige is het weer over, andere beginnen er mee. Ook Shivaya heeft een vies oogje. Deze week zal ik waarschijnlijk nog nieuwe zalf moeten gaan halen. Ik moet toch een afspraak maken voor een enting, dus kan dat meteen erbij. En helaas komt het afscheid snel dichterbij nu. Zaterdag gaat Awan naar Wormerveer en Achak naar Amsterdam. Awan is de grootste knuffelkont van dit zestal. Hij ligt altijd erg graag op mijn schouder, bij alles wat ik doe. Eten koken, afwassen of gewoon wat rondlopen. Hij is ook een heel stuk rustiger dan Ayokpa bijvoorbeeld. Achak komt graag op schoot liggen, en vindt het heerlijk om op zijn buikje geaaid te worden, dan gaat hij er echt eens voor liggen. Ook zijn nog steeds haren bijten en eventueel oren erg in trek bij hem. Nog een paar dagen kunnen wij dus van deze heren genieten, en dan moet het toch weer echt gebeuren. Hieronder nog de foto's van vandaag, hopelijk vergeet ik niet om er nog een stel te maken voor ze gaan. Want tja, daarna moet je het met het bericht van de nieuwe baasjes doen.

Iím being very late with the updates. But no worries nothing out of control here. I did get a mail message though two weeks ago. From Jutta, the breeder of Menitha. Her house got on fire, and all cats could escape out of the house. And now all cats came back except Bailey, the mother of Menitha. She isnít sure, but she heard that in the neighbourhood a ďSiameseĒ got killed by a car accident. Probably Bailey, the mother of Menitha died, the grandmother of these kittens. Of course I told Jutta how sorry I was for her, it is very sad if you have to lose a cat like that, at this young age. But life goes on, you have tooÖ.
I did take the weights of the kittens again. They are gaining very well. All more then a kilo. Achak is the top one, his weight is almost one and a half kilo. The eyes: some arenít having problems with them anymore, and others just start. Even Shivaya is having a bad eye. Probably I have to get more cream this week. I need to get an appointment this week for the second vaccination, so I can ask for the cream at the same time. And unfortunately the parting is getting very near, very soon. Saturday Awan is moving to Wormerveer, and Achak to Amsterdam. Awan is the biggest teddy bear of the six of them. He loves sitting on my shoulder, what ever I do. Making dinner, do the dishes of just walk around. He is far more calls then Ayokpa for instance. Achak loves lying on your lap, and to be cuddled on his tummy. He gets very calm if you do so. But also biting in your hear of even your ears is a very big hobby of him. Just a couple more days to enjoy, and then we have to say goodbye. Here underneath the pictures of today, I hope I wonít forget the make pictures before they go. Because after that we have to do it with the messages and pictures of the new owners.


Achak 28-11-04

Aranck 28-11-04

Awan 28-11-04

Awenita 28-11-04

Alíila 28-11-04

Ayokpa 28-11-04

29 november 2004 / 80 dagen

Vandaag zijn de kittens voor hun tweede enting bij de dierenarts geweest. Het ging allemaal erg goed en we hebben ze deze keer niet gehoord. Knap hoor. Een zalfje kreeg ik mee voor de oogjes zodat die weer beter kunnen worden.

Today we went to the vet for the second vaccination. All went well and they didnít make a sound. We did get some cream for the eyes to get better .

3 december 2004 / 84 dagen

Het oogzalfje heeft niet echt geholpen, sterker nog de kittens gingen aan het niesen. Dus nog snel een afspraak gemaakt en een kuurtje meegekregen. Nu hebben we twee afspraken staan voor morgen, maar ja, willen de nieuwe baasjes deze kittens nu zo wel ontvangen. Ik bel ze nog dezelfde avond op en leg uit wat het probleem is. Geen van beiden wil langer wachten en men wil zelf de kuur wel afmaken. Ook zijn hun katten ingeënt dus het zou geen probleem aan het thuisfront moeten opleveren. Dus morgen is het zover!

The cream wasnít really working, in fact the kittens were starting to sneeze. So I made an appointment and got some pills for the little ones. But were having two appointments tomorrow, do the new owners still want them like this? I call both of them and explain the problem. Non of them is willing to wait and they will give the pills themselves. Their cats are vaccinated so there should not be any problem. Tomorrow is the big day!

Week 13

4 december 2004 / 81 dagen

Iets later dan gepland gaan we op weg met Awan en Achak. De weg heen is redelijk rustig en ons navigatiesysteem brengt ons feilloos in Wormerveer bij Juliette. Awan en Achak gaan samen op verkenning uit en wij drinken koffie. De hond zit in de bijkeuken omdat het anders te druk is voor beide heren en de twee Britten liggen boven in een slaapkamer op bed. Ze vinden het samen wel leuk om rond te neuzen in een nieuw huis, alleen de trein die regelmatig langs komt word door Awan toch wel eng gevonden, dan kruipt hij even weg. Na wat gezellig geklets en overdracht van de papieren nemen we Achak weer mee en gaan op weg naar Rotterdam. Nu laat ons navigatiesysteem ons wel in de steek, hij draait helemaal door. Achteraf weet ik het weer, Wil had dit ook al gezegd, hier hebben veel mensen last van. Ik bel Wil, fijn die mobiele telefoons, ze verteld hoe we verder moeten en tien minuten later zitten we aan de koffie bij Wil. We waren niet zo ver uit de richting. Achak kwam heel zelfverzekerd uit de transportkoffer, ziet Caesar en loopt gezellig op hem af om hem te begroeten. Maar toen kregen beide heren in de gaten dat ze elkaar nog niet kennen en werd het grommen en blazen. Toch gebeurt er verder niets. Caesar gaat in zijn mandje liggen en Achak komt bij ons liggen en loopt eens een stukje op het kleed bij de bank. Ook dan is het weer tijd om naar huis te gaan en na overdracht van de papieren laten we dat lieve manneke daar achter. Onderweg word alles nog eens besproken, en zijn we natuurlijk een beetje verdrietig, maar verder heel gelukkig dat deze twee kereltjes weer zo'n goed huisje gevonden hebben. Er wachten er nog vier en verder de vijf Burmeesjes thuis.

A bit later then planned we are on our way with Awan and Achak. They road is not crowded and our navigation system brings us without any problem in Wormerveer at Julietteís. Awan and Achak discover the living room and we drink some coffee. The dog is in another room and also the cats are. They rather like it to snoop around in a new house, only the train is not Awanís favourite. After some talking, drinking coffee and handing over the papers we take Achak with us and are heading to Rotterdam. Now our navigation system is not working correctly, later I remember again that Wil told me so. A lot of people are having troubles with their navigation system around here. I call Will, very handy those mobile phones, she tells me how to drive and ten minutes later were having coffee at Wilís. We were not that far away from our route. Achak came very self-assured out of the transport bench, sees Cesaer and walks towards him to greet him. But then both boys notice that they donít know each other and start to growl and snort. But that is all. Cesaer lies down in his basket and Achak chooses to lie down with us. Then it is time to go home again, and after giving the papers we leave out sweet boy behind. Back home we talk about it, and feel a bit sorry, but were very happy that those two boys found such a good home. Still four waiting at home and the five Burmese kittens.

8 december 2004 / 85 dagen

Vandaag is het de dag van Awenita en Aranck, beide gaan naar Tiel. Ze worden opgehaald. Aranck is ook een heerlijke boef die graag aandacht vraagt en bij je komt liggen. Hij bijt graag in je haar en is een beetje ondeugend. Ayokpa spant daarin de kroon, maar daarover later meer. De beide dames zijn een stuk rustiger, Awenita dus ook. Wel is ze erg lief en heeft ook graag aandacht, ligt graag bij je op schoot, of over je schouder. Maar haren bijten en heel onstuimig gedrag vertoont ze niet. Yin en Yang zullen we maar zeggen. Dat heft elkaar goed op zodadelijk. s'Avonds komt de familie W. hun duo ophalen, na wat gezellig gekeuvel en overdracht van de papieren gaan beide kittens in een bench mee op hun avontuur.

Today it is the day of Awenita and Aranck, both are going to Tiel. Their owners will take them home. Aranck is a sweet guy who loves attention and likes to lie down with you. He loves to bite in your hair and is a bit naughty. Ayokpa is master of that though, but more about that later. Both girls are a bit easier, so is Awenita. She is very sweet and loves attention, likes to lie on your lap or on your shoulder. But she doesnít bite your hair and is not that turbulent like the boys. Yin and Yang. That will counterbalance well. In the evening family W. comes collect the two. After some talking and handing over the papers the two are going on their big adventure.


Achak 4-12-04

Aranck 8-12-04

Awan 4-12-04

Awenita 8-12-04

Alíila 8-12-04

Ayokpa 8-12-04

11 december 2004 / 88 dagen

En de laatste: Ayokpa. Vandaag mag hij mee naar Veenendaal. Ayokpa is het ondeugendste kitten van het stel, en hij vraagt ook ontzettend veel aandacht. Rosan ziet dat wel zitten en is helemaal in haar nopjes. Na een ritje van een uur zijn we in Veenendaal. En wat gebeurt daar? Onze held zit te bibberen en kruipt zowat in mijn vel. Is dit die grote heldhaftige kater van daarstraks. Ik blijf een tijdje bij hem zitten om hem rustig te krijgen. Na een half uurtje ga ik met hem naast Rosan zitten en komt hij langzaam los. Hij gaat eerst Rosan begroeten, vindt Robin toch nog wel erg klein en druk. En van de poes wil hij ook niet direct iets weten. Robin speelt rustig verder en is erg zoet en lief. De poes komt even kijken wie er haar territorium is binnen gedrongen, ze blaast wat, maar dat is het dan verder ook wel. Ayokpa krijgt weer meer lef en begint aan het onderzoek van de kamer. Tijd voor ons om afscheid te nemen. Als we goedendag zeggen komt hij nog heerlijk op ons afgerend. Dag manneke, lief zijn, en een grote vent worden. In de auto slikken we nog eens, en blikken we terug op dit nestje. Lieve aanhankelijke kittens, en hoewel het wegbrengen wat tijd vergt, heeft het toch wel mijn voorkeur. Ik weet dat ik de kittens achterlaat terwijl ze dan al rustig aan hun nieuwe omgeving wennen. Thuis zitten de Burmeesjes en Alíila om ons te troosten.

And our last: Ayokpa. Today he travels to Veenendaal. Ayokpa is the naughtiest kitten, he wants a lot of attention. Rosan likes that and is very glad with him. After a one hour drive were in Veenendaal. And then? Our hero starts shaking and crawls away. Is this the big hero of a tomcat from before? I stay with him for a while to get him comfortable. After half an hour I take him with me and sit next to Rosan. Then he starts to get some nerve again and starts greeting Rosan. He thinks Robin is very small and noisy. And the cat isnít his friend either. Robin keeps on playing and is very sweet and lovely. And Delilah, the cat checks her territory and goes her own way. Ayokpa starts to get more nerves and starts to look around in the apartment. Time for us to say goodbye. He runs towards us when we call him to tell him goodbye. Bye little boy, behave and become a big fellow. In the car we think it all over, and look back at this litter. Sweet lovely kittens, and though the bringing cost some time, it has my preference. I know we leave them while they are getting comfortable in their new home. The five Burmese and Alíila are waiting at home to comfort us.

Burmese
Thai